Kościół parafialny pod wezwanie św. Piotra i Pawła. Wzmiankowany w 1302r. Pierwotny gotycki spalony w 1638 r., następnie odbudowany przed 1651 r. Przebudowany i przedłużony ku zachodowi w 1824 r. Gotycki przekształcony w baroku, z elewacją klasycystyczną. Murowany z cegły, z prezbiterium w układzie polskim, otynkowany.
Ołtarz późnobarokowy, z pierwszej połowy XVIII w., występujący trójbocznie ku przodowi z rozczłonkowanymi parami kolumn, pomiędzy którymi znajdują się rzeźby: niezidentyfikowanego biskupa i św. Grzegorza, w górnej kondygnacji grupa św. Trójcy adorowanej przez aniołów, natomiast w polu środkowym obraz św. Piotra i Pawła z połowy XIX w. Chrzcielnica z pierwszej połowy XIX w. , murowana z drewnianą pokrywą. Obrazy św. Izydora i stacje  Drogi Krzyżowej także z XIX w., krucyfiks barokowy i dzwon odlany w 1845 r. w Pawłowiczkach przez Liebolda. Na placu przed kościołem figura św. Jana Nepomucena – barokowa z XVIII w.
Wokół kościoła biegnie mur wzniesiony z kamieni narzutowych i rudy darniowej, oszkarpowany, zapewne z XVI w.  

Zbudowany w drugiej połowie XIX w. , neogotycki. Usytuowany na polu na południowy-wschód od wsi. Murowany z cegły, otynkowany.Wzniesiony na rzucie krzyża greckiego z wieżą od zachodu. Wewnątrz sklepienie krzyżowo-żebrowe. Obok kościoła rzeźba św. Jana Nepomucena, barokowo-ludowa.


Kliknij aby powiększyć

Osobliwość lokalizacji tego kościółka spowodowała powstanie wokół niego wielu legend. Najbardziej prawdopodobne jest podanie o krzyżu, który dawno temu znalazł w tym właśnie miejscu pewien rolnik z Sidziny. Zaniósł go do kościoła parafialnego, ale po krótkim czasie krzyż zniknął i ponownie odnaleziono go w polu, dokładnie tam, gdzie poprzednio i dokładnie tu, gdzie dziś stoi kościół, który postanowiono wznieść na pamiątkę dziwnego wydarzenia.
Zespół dworski usytuowany na zachodnim krańcu wsi:
A. Ruina dworu obronnego: Wzniesiony w XVI lub na początku XVII w., wielokrotnie przebudowywany. Od 1945 r. w ruinie. Usytuowany na niewielkim wzniesieniu, otoczony nawodnioną fosą. Murowany z cegły z użyciem kamienia. Parterowy na wysokich piwnicach.
Zachowane mury obronne w większości do wysokości gzymsu koronującego. Wzniesiony na rzucie wydłużonego, nieregularnego czworoboku.
B. Oficyna dworska: Zbudowana na początku XIX w. Usytuowana w południowej części dziedzińca folwarcznego, obok wjazdu do dworu. Murowana z cegły, otynkowana. Parterowa na rzucie wydłużonego prostokąta. Od frontu niewielka przybudówka mieszcząca przedsionek. Na kalenicy drewniana czworoboczna wieżyczka z ośmioboczną latarnią.


Kliknij aby powiększyć

C. Spichlerz: Zbudowany w I połowie XX w., klasycystyczny. Murowany z cegły, otynkowany. Prostokątny, dwukondygnacyjny, pięcioosiowy. W wejściu drzwi klepkowe.